Nititorn's profilebank_skywalkerPhotosBlogNetwork Tools Help

Blog


    July 26

    ในขณะที่

    ในขณะที่เมื่อคืนฉันนั่งดูรายการนักล่าฝัน แล้ววีอะไรซักอย่างนี่แหละโดนโหวตออกจากบ้าน บรรดาเหล่าแฟนคลับทั้งที่ใส่หน้ากาก และไม่ใส่หน้ากากป้องกันไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ ๒๐๐๙ ร้องห่ม ร้องไห้อย่างหนักมากๆ ถ้าใครได้ดูและเห็นแววตาของเขาเหล่านั้น ดูราวกับว่า วันพรุ่งนี้จะไม่มีอีกต่อไป มันเป็นอะไรที่ฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่านักล่าฝันบนเวที ทำไมถึงผูกพันกันได้เร็วขนาดนั้นทั้งๆที่ไม่เคยจะได้สนทนากันเลย

    ในขณะที่คนไทยเดินไปไหนมาไหนก็มีแต่คนใส่หน้ากากป้องกันไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ ๒๐๐๙ ฉันก็ยังยืนยันที่จะไม่ใส่ต่อไป เพราะถ้าเราใส่หน้ากากทั้งหมด เวลาเราเจอเพื่อนเก่าๆ หรือคนรู้จัก เราก็คงจะจำเขาไม่ได้ เราคงได้แต่มองแววตาของทุกคนเวลาไปไหนมาไหน แต่สำหรับบางคน ฉันรู้สึกว่าหน้ากากของเขาอาจถูกใส่อยู่แล้วก็ได้

    ในขณะที่ฉันทำงาน ฉันก็อยากพักผ่อน ตอนที่ฉันพักผ่อน ฉันก็อยากทำงาน ไม่ทำงาน ก็จะเบื่อๆๆๆๆๆๆ พอทำงานก็เบื่อๆๆๆๆๆๆ อยากไปเที่ยวไกลๆๆๆๆๆ แต่ไปซักพักก็คงเบื่อๆๆๆ เกิดเป็นคนนี่โคตรยากเลย ยิ่งมาเป็นคนไทยอีก เฮ้อๆๆๆๆ

    ในขณะที่ตำรวจและทหารในพื้นที่อื่นๆ ในประเทศไทย ตั้งด่านตรวจห่าเหวอะไรก็ไม่รู้ ส่งจดหมายของเงินสนับสนุนโครงการต่างๆ (ที่ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าไม่มีงบ ยังสะเหร่ออยากทำ ทั้งๆ ที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย) โดยรวมๆแล้วก็เรียกว่าไถเงินประชาชนนั่นแหละ ทางสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ก็มีทหาร ตำรวจที่เหน็ดเหนื่อยมากมาย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไรนะที่จะกลับมาสงบสุขเหมือนเดิมซักที ลองสังเกตดูดีๆว่า บ้านเรานั้นจะใช้ความรุนแรง เพื่อให้เกิดความสงบมาโดยตลอด ลองนึกไปถึงเหตุการณ์เรียกร้องต่างๆนานา

    เพลงดีๆที่ฟังแล้วลงตัว เป็นเพลงที่ลงตัวมากที่สุดในรอบเกือบ ๒๕ ปี ของการฟังเพลงของฉันเลยทีเดียว เนื้อที่ลงตัว ถูกเติมอย่างเหมาะเจาะด้วยเสียงกีต้าร์และเสียงร้องของพี่โอ๋ สุดยอดมากๆ

    ราตรีสวัสดิ์ - ฟักกลิ้ง ฮีโร่ (official version) feat. ธีร์ ไชยเดช

      

    "หลับตาเถอะนะ ... ขอให้เธอหลับฝันดี ...
    คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิตของฉัน ...
    ฝากดาวบนฟ้า ... ร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง ...
    หากฉันไม่ได้กลับ ... อย่างน้อยก็ให้เธอหลับสบาย ... ก็พอแล้ว"



    Comments (2)

    Please wait...
    Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
    You didn't enter anything. Please try again.
    Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
    To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
    Your parent has turned off comments.
    Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
    You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
    Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
    Complete the security check below to finish leaving your comment.
    The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.

    To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in


    Don't have a Windows Live ID? Sign up

    ska varwrote:
    ไกลบ้าน...ห่างเรือน...ฯลฯ

    ๑-๔-๐-๒ กิโลเมตรจากบ้าน
    เหมือนยิ่งห่างไกลล้านเท่าทวี
    ไร้ญาติมิตรขาดสหายร่วมฤดี
    ไว้ใจใครที่นี้ล้วนบดบัง
    แม้ลูกนกที่โผผินท่องนภา
    เมื่ออับเฉาปัญญายังคืนรัง
    แม้เขาอยู่ต่างแผ่นดินถิ่นฝรั่ง
    ก็ถลากลับเรือนรังได้ดังใจ
    แต่ตัวเราแม้นเหนื่อยนักแทบใจขาด
    ก็ไม่อาจติดปีกบินล่อนไถล
    แลเห็นบ้านอยู่ที่นั่นไม่ได้ไกล
    แต่ยากนักจะกลับไปดังต้องการ
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    ถึงบอกเล่าแถลงไขมากกว่านี้
    ก็ใช่ที่คุณจะรู้ให้สงสาร
    อยู่ไกลบ้าน...ห่างเรือน...บุพการ
    ที่ถิ่นฐานที่กำเนิดและที่นอน
    49 วันฟ้าหม่นไม่รังสรรค์
    ไร้แสงดาวแลแสงจันทร์ให้เป็นศร
    คอยชี้ทิศบอกทางที่แน่นอน
    ทิศอับศรย่อมไม่รู้หนทางไป
    เหมือนดังเรือลอยล่องกลางทะเล
    แสงโพล้เพล้ไม่รู้อยู่ทิศไหน
    รู้อยู่แค่ว่าแผ่นดินอยู่ไม่ไกล
    แต่ทางไหนไปอย่างไรไม่รู้เลย
    ด้วยความอยากถูกบังคับเพราะหน้าที่
    ต้องป้องรัฐปฐพีไม่อาจเฉย
    "กูไม่ทำใครจะทำอย่าพูดเลย"
    ก็ยอมรับว่าเคย..คิดน้อยใจ
    อีกความอยากถูกบังคับเพราะอับเฉา
    ด้วยตัวเราเบาปัญญาคิดสงสัย
    ว่าบ้านฉันที่เห็นใกล้แล้วทำไม
    เดินทางเนิ่นนานเท่าไรไม่ถึงเลย
    คิดถึงบ้านที่เราเคยล้มนอนหลับ
    ที่ ๆ เคย ได้กลับ อิงเขนย
    อันอบอุ่นไร้คำมาเปรียบเปรย
    นึกเฉลยก็เห็นสิ้นจนปัญญา
    บนพื้นดินที่กว้างใหญ่ไพรศาล
    ราตรีกาลมืดมิดคลุมแผ่นฟ้า
    วันนี้ถึงบ้านแค่ในนิทรา
    ใต้นภาที่มืดมิดด้วยหมอกควัน
    โอ้..มนต์ตราตัวข้าใคร่อยากขอ
    ว่าเมื่อพอลืมตาตื่นขึ้นจากฝัน
    เห็นหน้าพ่อ แม่พี่น้องกันและกัน
    และเพื่อนพ้องรวมทั้งฉันก็เพียงพอ
    ..
    แล้วสักวัน
    ......เจ้านก ....
    จะติดปีก

    .
    .
    ปราถนา

    ถ้ามึงชอบเพลงนี้กูให้กลอนบทนี้ไปเลย กูแต่งไว้ตอนกูลงใต้
    July 26
    พี่ ใส่ดิหน้ากากอ่ะ
    July 26

    Trackbacks

    The trackback URL for this entry is:
    http://bankskywalker.spaces.live.com/blog/cns!DA93436D15B31CA2!899.trak
    Weblogs that reference this entry
    • None